بایگانی برچسب: s

“برجام” اجتماعی

در تاریخ یکصد ساله اخیر ایران نقاط عطفی وجود داشته است که فرصت‏ های تاریخی قابل توجهی را در اختیار متولیان امر قرار داده است تا با اعمال تدبیر بتوانند جهش‏ هایی تاریخی را در کشور سامان بدهند. بعنوان مثال می‏توان به افزایش قیمت نفت در اواسط دهه پنجاه، شرایط پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸، افزایش قابل توجه قیمت نفت در دولت نهم و دهم و شرایط پسا تحریم اشاره کرد که وجه مشخصه و بارز آنها یا افزایش قیمت نفت و یا گشایش در روابط و تعاملات بین المللی بوده است. طی دو مرحله افزایش قیمت نفت در زمان شاه سابق با پرتاب کردن کتاب قانون برنامه عمرانی هفتم از پنجره‏ های سازمان برنامه و بودجه وقت (سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور ) از سوی مسئولین و کارشناسان وقت سازمان مزبور و گفتن اینکه با این همه پول نیازی به برنامه نداریم و در دولت قبل با انحلال سازمان مدیریت و برنامه‏ ریزی کشور عملاً منابع زیاد حاصله از افزایش قیمت نفت یا به‏ هدر رفت و حیف و میل شد و یا گم شد و در بهترین حالت صرف امور زیربنایی، آینده ساز، اولویت دار و … نشد و در هر حال حوزه خدمات اجتماعی (رفاه و تامین اجتماعی) به قدر ضرورت و کفایت از این منابع بهره‏ مند نگردید و در مواردی نیز که اعتباراتی تخصیص داده شد، بیشتر صرف فعالیت های توده ستایانه و به تعبیری پول پاشی و شاباش دادن نظیر هدفمندی یارانه ها و سهام عدالت و بنگاه های زود بازده گردید که از لطمات آن میتوان به افزایش آسیب‏ های اجتماعی و شکاف‏ های طبقاتی، رشد سوداگری و دلالی ناشی از رانت زایی، افزایش واردات و قاچاق و … اشاره نمود. ادامه خواندن “برجام” اجتماعی

میپسندم(0)نمیپسندم(0)

مطالبات سازمان تامین اجتماعی، دیون ممتازه دولت

طبق ماده (۴۹) قانون تامین اجتماعی مصوب سال ۱۳۵۴، «مطالبات سازمان تامین اجتماعی از دولت جزو دیون ممتازه بوده و بایستی در اولویت بازپرداخت قرار گیرد ولی متاسفانه طی چند دهه اخیر به این موضوع توجه نشده و دولتها به مطالبات بانک مرکزی، پیمانکاران وزارت نیرو، راه و شهرسازی و… بیشتر از مطالبات ممتازه سازمان تامین اجتماعی، توجه کرده اند.

بدهی های دولت به سازمان تامین اجتماعی که از سال ۱۳۵۶ شکل گرفته است دارای علل و اسباب گوناگونی است که در طی یک دهه اخیر تنوع و تکثر بیشتری یافته است. به عبارت دیگراز سال ۱۳۵۴ که مقرر شد دولت ۳% در حق بیمه کارگران مشارکت داشته باشد در سال مذکور و سال ۱۳۵۵ سهم حق بیمه دولت، عندالمطالبه پرداخت گردیده است ولی از سال ۱۳۵۶روند پرداخت حق بیمه سهم دولت دچار وقفه و منجر به انباشت سنواتی بدهی ها گردید. از سال مزبور تا سال ۱۳۸۳ که قانون ساختار نظام جامع رفاه و تامین اجتماعی تصویب گردید، دولت در محاسبه و بازپرداخت بدهی خود به صندوق بازنشستگی کشوری و… سودی به میزان ۵ در هزار منظور می نمود، ولی در قبال بدهی هایش به سازمان تامین اجتماعی از محاسبه و پرداخت سود استنکاف می کرد. ادامه خواندن مطالبات سازمان تامین اجتماعی، دیون ممتازه دولت

میپسندم(0)نمیپسندم(0)

استقراض از جیب کارگران جایگزین استقراض از بانک مرکزی

پدیده مزمن تولید و انباشت بدهی های دولت به سازمان تامین اجتماعی از رژیم گذشته آغاز و در تمامی ادوار مجلس‌ها و دولت های پس از انقلاب نیز با تداوم و تزاید همراه بوده است ولیکن رشد این بدهی‌ها در دهه گذشته روند صعودی مضاعف و متزایدی را شاهد بوده است به نحوی که سازمان تامین اجتماعی را از بخش قابل توجهی از حق بیمه ای که بایستی هر ماه و هر سال دریافت و بر اساس آن خدمات و تعهدات خود در قبال بیمه شدگان و مستمری بگیران انجام دهد محروم ساخته و این سازمان بزرگ مقیاس ملی را با بحران نقدینگی جدی مواجه ساخته و می سازد. تولید و انباشت سنواتی بدهی‌های دولت به سازمان تامین اجتماعی صرفنظر از عدم النفع ناشی از عدم وصول به موقع منابع و عدم سرمایه گذاری به هنگام و بهره مندی از انباشت و ارتقاء ارزش ذخائر، باعث می‌گردد که سازمان متحمل هزینه پول و هزینه تامین نقدینگی شود. بدین ترتیب که با عدم پرداخت حق بیمه های جاری تعهد شده از سوی دولت و عدم تادیه بدهی های سنواتی دولت، سازمان تامین اجتماعی مجبور است برای تامین نقدینگی یا سهام و ذخائر خود را بفروشد و با اینکه تسهیلات بگیرد و هزینه تامین مالی برای سازمان به شدت بالا می رود. ادامه خواندن استقراض از جیب کارگران جایگزین استقراض از بانک مرکزی

میپسندم(0)نمیپسندم(0)

فرار بزرگ

یکی از مظلومیت های تاریخی سازمان تأمین اجتماعی اینست که خودش متولی تأمین منابع مورد نیاز برای ارائه خدمات خود است. غالب وزارتخانه ها و سازمانهای دولتی، یک دستگاه “مدیریت هزینه” هستند و پول آماده را از منابع نفتی، مالیاتی و… می گیرند و اگر بلد باشند و عرضه داشته باشند آنرا خوب خرج می کنند و مدیریت هزینه می نمایند. در بسیاری از کشورهای دنیا حق بیمه مربوط به خدمات تأمین اجتماعی و بیمه های اجتماعی بویژه در سطوح پایه و همگانی و اجباری را در جوف مالیات می گیرند و یا از محل منابع عمومی و انفال تأمین و منابع آماده و مهیا را به سازمان بیمه گر اجتماعی می دهند تا آنرا صرف ارائه خدمات خود نماید، ولی سازمان تأمین اجتماعی یک دستگاه “درآمد – هزینه” است اگرچه با توجه به فرارهای مالیاتی بزرگی که در ایران وجود دارد، در اغلب سالها وصولی منابع بیمه ای سازمان به وصولی سازمان مالیاتی در حوزه مالیاتهای غیر مستقیم پهلو می زند. ادامه خواندن فرار بزرگ

میپسندم(0)نمیپسندم(0)